Yesterday I watched the debate between Dawkins and Lennox, *Has Science Buried God?* I can’t say I would recommend it.

In a nutshell, I don’t think either of them are very good debaters. Lennox’s arguments were pretty typical drawing on the work of old school Christian apologists, pumped up with a dash of intelligent design rhetoric, none of which really has any scientific weight, from the perspective of the vast majority of the scientific community. 

The scientists who are part of this intelligent design movement are on the fringe, and really don’t have any credibility within the broader scientific community, but because they are scientists they come across as much more credible than they are outside the scientific community, especially among the vast majority of us who really have no idea about how science is supposed to be done.

Dawkins arguments are best summed up in his publications. I was amazed at how little of what he’s written about he actually drew on in the debate. Maybe it was nervousness or age is taking its toll on him? Not sure, be he really did not respond well to many of the questions posed by Lennox, and Lennox came across as much more poised and calm. If I had to say who won the debate, I’d say Lennox. Unfortunately for Lennox winning the debate does not necessarily mean the winner has put for the argument that is more believable when one looks at the totality of evidence on the subject available outside the debating arena.

What I really find interesting is that most people who watch the debate will actually conclude the person who won is the person who holds the position they agree with. I actually agree with Dawkins views but feel Lennox won the debate. If you really want to know which side of the argument is more true, in this case the argument was “Has Science Buried God?” then one really needs to invest a lot of time studying both sides. Only then I think can an informed opinion be made, and it is the studying part most people find it difficult to do. Equally important, one must enter the debate with the intention of actually discovering the truth, even if they find out the truth they discover is not the one they were hoping for.

I have been studying the God debate for close to 20 years now, and over that period have bounced back and forth, believing and not believing. But I could only due that if my mind was open to the truth, and I could only get to the truth by having some fundamental understanding of science and how scientists actually get to their conclusions, weather it be about God, particle physics or simply how much time it takes in your microwave to make the perfect batch of popcorn. 

Most Christians go to their graves believing the Bible, but haven’t read it. Most have their favorite verses they can recite, but the entire book never gets read. I don’t know of any other book that people buy with such regularity but have not read. It’s got to be the only book on the NY Times best seller list that very few people read from cover to cover. (Just joking here, but like many jokes there is an element of truth in it which is what makes the joke so funny.)

The same is true for most atheists. The average person who says they don’t believe, will likely not be able to summarize the arguments of the science community that support that belief. In fact, if you ask most people what they believe about anything they won’t be able to really support their belief with much other than their own personal experience, which is fine, but not very scientific. Lennox’s arguments, in my view would have been much stronger if he simply backed them up by faith. But then, he would have no reason to debate Dawkins, and a simple belief in faith generally does not propel one into the lime light, unless of course you are lucky enough to voted Pope of the Catholic Church. It is only when religion is pitted against science that it falls apart.

Most Christians I know have faith, and it you have faith you really don’t need a scientific explanation for God, Christianity or any other religion for that matter. There is even a growing community of Pastafarians, who believe in the Flying Spagetti Monster. In fact you can become a minister for only $20 (http://www.venganza.org/). 

My grandmother had faith, and was a devout Christian, and I believe her Christianity played a crucial role in enhancing the quality of her life, and I respect that. But just because it makes life better doesn’t make it true. The placebo effect has been known for some time, and although I don’t buy into religion, I do love my placebos (my specific vitamins are but one, and I take them daily believing they will make me healthier), and like Dan Ariely wrote in his recent book Predictable Irrationality “please don’t take my placebo away!”

So, that’s my take on the debate between Lennox and Dawkins, and my take on the God debate overall. I love having this discussion with people on either side of the debate, but find the discussions much more interesting when I have them with individuals who have studied both sides of the argument, or have at least adequately studied one side of it. I know very few people who fall into that category, but fortunately I have two.

That being said, enjoy the Lennox presentation of 19 March if you and your wife attend. He is a very interesting guy, and I’m sure will be enjoyed by many. I will be interested to hear what your thoughts are if you do go.

Have a great Sunday and give my best to your wife as well. It was really lovely meeting her.

Regards,

Smithy

Hi Smithy

Thank you for your lengthy comments after watching the debate. I too am very interested in the God-question and specifically in the relationship between science and Christian claims.

I have listened to the debate. Of course, it really wasn’t a debate in the formal sense of the word, but a discussion and a format I rather enjoyed. I thought that Lennox and Dawkins exchanged thoughts in a very respectable manner – probably what you’d expect from two British gentlemen!

About the merits of their views, much can be said, but I don’t think one should look at a debate to settle any issue – it’s not designed to accomplish this. The nature of a debate, and even of a once-off discussion like this, is always very limited. I think a debate is an opportunity to have your views heard by stating it, arguing for it validly and answering objections to it in the best way you can in the very restricted time available. Some debaters (like Christian philosopher, William Lane Craig) are extremely skilled in making the best use of their time in making a case for their views and in answering objections in a succinct manner. But much, much more can be said on any given topic. I think the time restriction in a debate is actually an invitation to further investigation because only then can the merits of a particular view really be evaluated (and as you rightly pointed out, this is where the hard work comes in). This is therefore the value of a good debate for me: not that a debater will, should or could persuade me to his point of view there and then, but that I will be stimulated to investigate the issues further. A good debater is someone who inspires me through what he says and how he says it, to go check out the truth for myself. Incidentally, that is why rhetoric as a main strategy in debate, is rather pointless, for if your arguments are only a clever exercise in rhetoric with no real substance, then it will be seen for what it is upon closer scrutiny afterwards.

I would agree that most people will pretty much still believe as they did before hearing a debate (even if we often do have a sense of who the better debater was). This is to be expected, since paradigm shifts usually do not happen suddenly. It is often a process with a mixture of emotional, intellectual and volitional elements and even at the end of such a process (of adopting a new paradigm of understanding) it is often still the case that many unanswered questions and unresolved issues remain.

If you don’t mind I want to give you my own short summary of what I heard both Dawkins and Lennox were saying in their discussion on the question of whether science has buried God. Since you say that you agree with Dawkins, I’d be interested to hear if you thought I gave a fair summary of both their views.

My understanding of Dawkins’ view is that science has made God superfluous; science can and eventually will explain all that can be known. Science, for example, has shown us that the diversity of biological life can be explained through natural processes such as natural selection and random mutation, and therefore require no appeal to any supernatural creator or designer of biological organisms. Even though science cannot yet explain many things – like the origin of the universe from nothing and the origin of life from inorganic matter – given enough time for scientific research, progress will be made and all matters can potentially be resolved. Dawkins also opposes the possibility of miracles and argues that it would stop science in its tracks. (By the way, I think his view makes sense given his naturalistic worldview, but how the methodology of science in itself can make a pronouncement on the possibility of miracles, I don’t understand). He also vehemently dismisses the idea that, even if there is a God, such a being would be interested in the lives of homo sapiens sapiens (which, of course, is not a scientific claim and makes me wonder on what basis Dawkins would presume to know the mind of God if such a being existed in his world).

As far as John Lennox goes, it seems to me that he is saying that the existence of God is a far better explanation for why the universe began to exist and why there should be such tremendous fine-tuning of the initial conditions and constants of the universe by which the emergence and flourishing of intelligent life would be made possible (even if life, due to these fine-tuned, somehow emerged naturally from non-living matter). Lennox seems to say that to have God as the ultimate explanation for these facts, is not an appeal to scientific ignorance – a God-of-the-gaps explanation – but is a valid explanation precisely because we have made scientific discoveries (not by ID theorists) of which both the Big Bang and the universe’s fine-tuning are examples. These facts point to an intelligent being that exists beyond space, time and matter (thereby having properties usually thought to belong to a being like God). Lennox also seems to suggest that science is not only limited in its explanatory power, but also in its explanatory scope. For example, science cannot account for objective morality, not because science hasn’t made the right discoveries yet, but simply because science gives descriptions of how things are, but cannot determine how things ought to be. (Of course, scientists can devise ethical theories that explain how we acquired certain behaviour based on socio-biological evolution, but given the lack of objective grounding, such theories would ultimately still only be morally descriptive and cannot become morally prescriptive.) The scientific methodology also has nothing to say about historical questions regarding Jesus’ existence, his miraculous life and the claims he made – it simply is not in the purview of science to do so.

Well, since both of us find discussions on the God-debate interesting, I’d love to hear your comments. I do, however, want to clear up a misunderstanding.

I do not think that the existence of God can be settled by science. The question of God is not a scientific question, for God is not a physical entity whose reality you would confirm or disconfirm by doing the right kind of experiment, by having a microscope strong enough or telescope big enough (assuming a good working definition of science is that it studies the mechanics of the natural world). What does seem valid is that the discoveries of science could add weight to the truth value of a premise in a philosophical argument for, or against, God’s existence. There are many philosophical arguments that claim to make the existence of God more probable than not, given certain scientific, historical and philosophical facts about the world we live in. Of course, not all people find all of these arguments convincing, but the fact that some highly respected and intelligent people do find it convincing should at least dispel the notion that to belief in God is simply a matter of blind faith, where faith is often misunderstood as accepting a set of beliefs devoid of any rational grounding. That is why belief in God is not at all like belief in the Flying Spaghetti Monster (a cute derivative of Bertrand Russell’s Celestial Teapot) for which there is not a shred of evidence (in fact, a positive and devastating case can be made for the non-existence of the FSM and so I wouldn’t waste my $20).

Of course, how we come to faith in God, is usually not by setting out to prove God’s existence on the basis of some rigorous and undeniable arguments. But it doesn’t mean that there isn’t, in fact, a reasonable and rigorous case to be made for God’s existence, even if it is not accepted by all rational people (not many important things are accepted by all such people – there exist debates at the highest levels about almost all important matters). Thus, I am convinced that one can show that God exists, but I believe that we come to know God by the way he reveals himself to our inner being, by a direct experience of God. This is, I believe, why belief in God can be found among all kinds of people, of all races, ages, educational and economical backgrounds. That is why anybody could believe in God and personally be justified in their faith, even if they had minimal understanding of the Bible or personally can give no rational justification for their beliefs. Of course, this is not ideal; an uninformed faith is particularly susceptible to error and deception, but one cannot simply deny the validity of such faith by pointing to a person’s inability to rationally justify their own beliefs. Please note that I am not using someone’s personal experience of God as an argument for why somebody else should believe. I’m merely making the point that if God really exists and if God really does reveal himself to people, then wouldn’t one at least expect that most people would give testimony to such an experience?

One final comment. I don’t think that the question of God’s existence will simply be decided by a purely detached and cerebral approach that never commits to anything. Such an approach will inevitably leave us in the sway of popular opinion or let us be moved by the shifting sands of, as an example, the most current scientific theories. One can have strong convictions and commitments without being guilty of closed-mindedness. The important thing to realise is that if the Christian God exists, then he calls us to a relationship with him, not merely an acknowledgment of his existence. Relationships are all about trust and to trust someone always involves a certain amount of risk. But it is only when we take the risk and learn to trust someone, that we can really get to know them, and it is when we really get to know someone that they become all the more real to us. I believe a relationship with God works in much the same way. I believe there is enough evidence to believe that a personal God exists, so that to risk trusting this God is a reasonable step of faith and that the risk involved is more than rewarded for those who truly seeks to know God.

Thanks for the conversation. I know these kinds of conversations can take up a lot of one’s time, so please feel under no obligation to respond, but if you want to, then please take all the time you need.

Regards

Udo

Dear Udo

As much as I would like to respond in detail, I am afraid your final comment is very much true at this moment in my life. I have more demands on my time than there is time to meet those demands which makes the juggling act of what to do and what not to do a difficult one. 

I do thank you though for taking time to give me your take on the debate between Dawkins and Lennox, and the broader debate in general. I fully understand and appreciate your perspective as it is one that I too not long ago agreed with. 

As a matter of “personal policy” I have decided not to debate the issue as I believe, and as you also suggest in your email below, that very few people will change their minds due to a debate. Besides, I am probably less adept at it than Dawkins, so if he was not persuasive, then it would be rather irrational of me to think my arguments would persuade someone as knowledgeable as yourself. 

It appears as though we both understand the gist of both sides of the argument, and I think for now we can agree to disagree. If either of us changes our view on the subject, I suspect it will be as a result of our own investigations, not due to the opinion of someone else, especially one exchanged in an email. 

I will say this has been a very enjoyable exchange of views, and a rare one for me. Perhaps one day our paths will cross and we will continue this discussion from the point we left it. Until then I wish you and your wife well in your journey.

Best,

Smithy

Hi Smithy

I understand perfectly. You are welcome at anytime in the future to resume our conversation.

All the best for your endeavours.

Regards
Udo

Wat is jou siening aangaande die wegraping? Jan du Rand in die A-Z van Openbaring skryf dat dit ‘n vals voorstelling is (p. 567) Dr’s Zoon Sevenster & Raymond Lombaard is weer oortuig dat die wegraping ‘n gegewe is. Luk.21.36 word o.a. aangehaal as bewys van ‘n wegraping. As ons weggeraap word en net “sondaars” oorbly hoekom sal die dier van Openbaring 13.11-18 doen wat hy doen?

Groete

Winkelsmidt

Hallo Winkelsmidt

Die gebeure rondom die eindtye is ‘n area waarin daar baie verskillende opinies onder Christene bestaan. Die belangrikste vir my is dat die Bybel leer dat ons wel ‘n wederkoms (met die gepaardgaande einde van ‘n aardse bestaan soos ons dit vandag ken) te wagte kan wees. Om die detail van die gebeure rondom die wederkoms vir jou jouself uit te klaar, kan betekenisvol wees, maar ek beskou nie sulke details as ‘n kwessie waaroor ek persoonlik regtig in ‘n redenasie met ander Christene betrokke wil raak nie. Ek dink daar is opregte, Bybelgetroue Christene wat tot verskillende gevolgtrekkings hieroor gekom het. Dit beteken nie dat almal reg kan wees waar hulle mekaar weerspreek nie, maar dit beteken wel dat ons die kompleksiteit in ag moet neem wanneer ons self met hierdie saak worstel.

Sterkte met jou eie soeke hieroor!

Beste groete

Udo

As Christen is daar sekere basiese dinge (in Engels, “fundamentals”) waarin ek glo en wat die Christelike geloof definieer en uniek maak. In hierdie sin is ek ‘n fundamentalis (d.i., ek glo bepaalde dinge). Wanneer ek egter hierdie dinge wat ek glo op so ‘n manier handhaaf dat ek nie enige kritiek daarop toelaat of bereid is om met mense wat met my daaroor verskil in bedagsame en vriendelike gesprek te tree nie, dan openbaar ek ‘n fundamentalistiese gesindheid. Hieraan moet ons as Christene nie skuldig wees nie, maar ongelukkig is dit juis omdat Christene hulle dikwels aan so ‘n gesindheid skuldig maak, dat daar so ‘n negatiewe konnotasie heers rondom terme soos “Christelike fundamentalisme” of “Christen-fundamentalis”.  (‘n Hedendaagse voorbeeld van ‘n uiters fundamentalistiese gesindheid, is die van sekere sektes in Islam in hul toepassing van Jihad of selfs van die doodstraf waar Moslems tot ander gelowe sou bekeer.)

Daar is ‘n hele paar ander aspekte rondom die term “fundamentalisme” en dit sal ook baie help om die geskiedenis rondom die ontstaan van die woord te verstaan. Vervolgens ‘n paar verwysings.

Oor die ontstaan van die woord en die breër konteks van die term (vanuit ‘n sekulêre perspektief) kan jy hier lees:

• http://www.reference.com/browse/Fundamentalism

Vir ‘n paar interessante perspektiewe vanuit ‘n Christelike konteks kan jy hier lees (ek stel voor jy begin hier):

• Ex-Fundamentalist
• Evangelicalism – Fundamentalism: WHAT IS THE DIFFERENCE?
• Fundamentalism Vs. Reformed Theology

Udo Karsten

Naasteliefde strek natuurlik wyer as die onmiddellike kontak met mense in ons elke dag se lewe. Daar is mense wat ons nie as ‘n reël mee kontak het nie, maar wat nietemin ons omgee en liefde nodig het (dink byvoorbeeld aan al die mense in kinderhuise, ouetehuise, hospitale en tronke of ander behoeftige mense wat alleen en afgesonder is en dikwels glad nie voel dat hulle iemand se “naaste” is nie.)

Ek weet nie of dit jou vraag beantwoord nie. Miskien is daar ‘n spesifieke rede waarom jy hierdie vraag vra, en indien wel, dan is jy welkom om verder met my in gesprek te tree.

Beste groete
Udo

Ek is die afgelope week met die stelling gekonfronteer en twyfel ewe skielik in als wat ek nog altyd geleer is.

Sien *hier*.

Ek sien verlede week op ‘n sosiale netwerk dat ‘n dame wat deel van ons vorige gemeente was die “lig gesien” het en nou nie meer die leringe van Paulus glo nie. Die redenasie is dat net Paulus en se volgelinge hom as ‘n apostel beskryf en dat hy in Openbaring as ‘n valse profeet beskryf word deur Jesus self.

Die implikasies hiervan is nogals groot. Die volgelinge van hierdie teorie volg meestal die Joodse gebruike en dring daarop aan dat Jesus op Sy Hebreeuse naam genoem moet word.

Hoe kan ons seker wees dat Paulus wel ‘n geroepene was en dat ons wel sy briewe ter harte kan neem.

Groete

Winkelsmidt

Hallo Winkelsmidt

Dankie vir jou vraag. Ek probeer graag help.

Ek dink regtig nie ons moet te gou ontsteld raak wanneer mense allerlei aansprake maak wat aspekte van die Christelike geloof in diskrediet probeer bring nie. In alle gevalle waar sulke aansprake gemaak word, moet ons besef dat daar rekening gehou gaan moet word met verskeie kundiges wat baie tyd aan die bestudering van Bybel (en die konteks waarbinne die Bybel tot stand gekom het) bestee het. In hierdie spesifieke geval, met die aanklag dat Paulus ‘n valse profeet is, is daar ook baie inligting deur kundige persone, oor wie Paulus was en hoe hy as een van die leiers van die vroeë Christelike kerk na vore getree het. Ek dink nie dat Scott Nelson, die skrywer van die artikels op die webwerf waarna jy verwys, se argumente en gevolgtrekkings water hou nie, en ook nie dat hy as ‘n kundige op die gebied van Nuwe Testamentiese studies beskou kan word nie.

As ‘n mens oor sekere dinge twyfel, dan gaan ‘n mens natuurlik die moeite moet doen om dit te ondersoek. ‘n Goeie plek om te begin is die volgende webwerf wat ‘n direkte reaksie gee op Nelson se aansprake:

Scott Nelson’s “Judaism vs. Christianity”: A Critique

As jy egter hierdie saak verder wil ondersoek, laat weet my, dan kan ek jou help om verdere navorsing te doen m.b.t. wat die kundiges oor Paulus te sê het.

Terloops, hier is ‘n paar gedagtes oor die aanspraak dat ons Jesus op sy Joodse naam moet noem:

• Why Do We Call Him Jesus if His Name is Yeshua?
• Is “Jesus Christ” a good Jewish name?

Sien ook in hierdie verband op ons webwerf:

Julle ken nie die verborgenheid nie!

Beste groete

Udo

Ek het hulp nodig!  Het julle al gehoor van die boek, Fynskrif deur Etresia?

http://fynskrif.blogspot.com/ 

Sal graag wil hoor of daar iewers ’n goeie resensie is!

Groete

Winkelsmidt

Hallo Winkelsmidt

Nee, ek het nog nie Etresia Struwig se  boek gelees nie. Dit lyk egter of die skrywer self (https://www.facebook.com/etresia.struwig?sk=info) baie aanklank vind by die esoteriese of New Age wêreldbeskouing. Hier is hoe een van haar werkswinkels geadverteer word:

Etresia fuses and explains sacred geometry and quantum physics (mind stuff) in such a way that anyone can understand. In order for us to help with the very important Shift in Consciousness it becomes necessary for us to know:

How we create our own realities

How illusions affect us

How the subconscious mind operates

How a Poverty Consciousness keeps us away from a new, better reality

How to merge with our God within

How to apply the Universal Laws & principles

Sacred geometry, platonic solids, golden ratios, fractals…

How all life is interconnected and how all is One and many more …..

After attending this workshop, watch the following movies again and see how much easier it is to follow now: The Secret, What the Bleep; Down the Rabbit hole; How to know God (Deepak Chopra); Quantum Personifying (Demartini) ….

Dis vir my uiters ironies dat sy skynbaar in hoofstuk 4 van haar boek, Fynskrif ‘n pleidooi lewer vir “akademici en wysgeleerdes om soos ware filosowe na die waarheid op soek te wees…” Die probleem is dat ‘n mens wonder hoe ‘n ware filosoof so ‘n pleidooi, én per implikasie haar boek, ernstig kan opneem as daar hier goedkeurend na flieks soos “The Secret” en “What the Bleep”, of na die teologie van Deepak Chopra verwys word. En dit nogal deur ‘n wetenskap onderwyseres!

‘n Mens moet natuurlik versigtig wees om ‘n boek te beoordeel sonder om dit eers self te gelees het. Maar as die sinopsis oor elke hoofstuk van haar boek enige aanduiding is, dan twyfel ek baie sterk of Struwig regtig geïnteresseerd was in goeie navorsing – verwysend na haar “baie inligting” en “reeks bronne, verwysings en webwerwe” ten spyt.

Volgens die sinopsisse laat die algemene strekking van die hoofstukke in Fynskrif my onmiddelik dink aan ‘n kombinasie van die verregaande en ongegronde aansprake uit onder meer Dan Brown se The Da Vinci Code en Peter Joseph se dokumentêre film, Zeitgeist (wat in 2007 ná die publikasie van Fynskrif verskyn het). Ek is amper seker dat baie van Struwig se bronne soortgelyk gaan wees aan die van Brown en Joseph. Die probleem is egter dat hierdie bronne nie enigsins as betroubare historiese navorsing beskou word nie.

‘n Gebrek aan historiese begronding het niemand natuurlik nog verhinder om allerlei boeke te skryf of films te maak wat ‘n klomp skeptiese aantygings maak nie. Die probleem is dat die gemiddelde leser sulke boeke en flieks vir soetkoek opeet, dikwels sonder om die moeite te doen, hetsy met gebrek aan begeerte of aan vermoë, om die aansprake behoorlik te probeer ondersoek of te bevestig. Ek is seker daar is baie in Fynskrif wat ‘n goedgelowige persoon kan laat twyfel in die aansprake van die Christelike geloof. Of daar egter werklik goeie gronde is vir die skeptici se aanklagtes, is natuurlik ‘n heel ander saak.

Groete

Udo

Die implikasie van hierdie vermoë om keuses te maak (m.a.w. vrye wil) is verder dat bepaalde keuses bepaalde gevolge het. As keuses nie gevolge gehad het nie, dan beteken dit eintlik dat ons keuses niksseggend is en in effek dat ons nie ‘n werklike keuse gehad het nie. Hier is ‘n denkoefening om dit te illustreer: Gestel ek het die keuse om vanuit een van twee glase voor my te drink. Ek weet dat een glas water in het en dat die ander een gif in het (wat soos water proe en ruik), maar ek weet nie watter een is die suiwer water nie. Gestel verder dat ek ook weet dat as ek wel die gif sou drink, dan sal dit geen gevolge vir my inhou nie (dit sou wees asof ek die suiwer water gedrink het). Die vraag is nou: maak dit regtig saak uit watter glas ek drink? En as dit nie regtig saak maak nie, het ek dan werklik ‘n noemenswaardige keuse gehad om mee te begin?

Dit is vir hierdie rede dat die wêreld vol voorbeelde is van hoe mense dikwels onmenslik teenoor ander optree, mense wat slegte of verkeerde keuses maak wat bepaalde gevolge het. Ons is ons as wesens geskape wat (noemenswaardige!) keuses kan maak. Ons beleef dikwels die uitwerking van ander se slegte en verkeerde keuses, maar God laat dit in ons lewens toe omdat Hy daaroor besorg is dat ons werklik noemenswaardige keuses kan maak (God kan natuurlik wel soms kies om wonderbaarlik in te gryp, sodat die uitkoms van sekere keuses anders verloop, maar ons hoef nie God se goedheid in twyfel te trek wanneer dit nie gebeur nie). Die punt is dit: ‘n wêreld waarin God heeltyd verhinder dat mense slegte keuses maak, of heeltyd die slegte gevolge van bepaalde keuses verhinder, is niks anders as ‘n wêreld waarin ons eintlik geen noemenswaardige keuses kan maak nie. In so ‘n wêreld is ons weer eens maar net robotte en nie werklik mense met vrye wil nie.

So, ‘n deel van die antwoord op hierdie vraag is dat God beide liefdevol en almagtig is, maar omdat hy wesens soos ons gemaak het wat keuses kan maak wat bepaalde gevolge inhou, laat Hy baie dinge in ons lewe toe sonder om direk daarmee in te meng. Dit beteken egter nie dat God afsydig teenoor ons of teenoor ons omstandighede staan nie. Hier is wat ek weet wanneer God sekere dinge in my eie lewe toelaat wat my laat swaarkry en wat nie is soos wat ek gehoop het dit sal wees nie. Ek weet dat God die groter prentjie raaksien en dat Hy by magte is om sodoende selfs die sleg in my lewe kan bewerkstellig tot ander of my eie voordeel (dis nie noodwendig tot my eie voordeel nie, maar iets wat met my gebeur is dalk iets wat die Here in iemand anders se lewe ten goede kan gebruik). Ten diepste vertrou ek die Here dat Hy nie iets in my lewe sal toelaat wat Hy my nie ook die krag gee om te kan hanteer nie. En selfs al maak ek nie staat op sy krag in daardie moeilike tye nie (vir watter rede ook al), weet ek verder dat hy steeds by my is, al kan of wil ek dit nie in daardie donker tye erken nie (ek praat nou as iemand wat vir baie jare met erge depressie geworstel het). Hierdie vertroue is egter nie iets wat ‘n mens sommer net oornag opbou nie, maar is iets wat ‘n mens oor baie jare se ervaring met die Here en met die uitdagings van die lewe geleer het om te doen. Uit die aard van die saak is dit daarom baie moeilik om aan iemand anders wat deur ‘n moeilike tyd gaan te probeer verduidelik wat dit is om op die Here te vertrou as hulle dit nog nooit werklik in hulle eie lewe gedoen het nie. Ek dink dit is een van die redes waarom ‘n mens veral moet leer om op die Here te vertrou wanneer dit goed gaan, want dan, as die sleg van die lewe kom, weet ‘n mens wat dit is om in ‘n vertrouensverhouding met die Here te leef. Dan is dit nie soos iemand wat net die Here se naam soos ‘n towerspreuk aanroep wanneer hulle in die moeilikheid is, maar in werklikheid geen verhouding met die Here het nie (dit wil natuurlik nie sê dat God nie dikwels ook sulke noodkrete hoor en verhoor nie).

Kyk gerus ook hier vir nog ‘n perspektief oor die probleem van swaarkry en God se betrokkenheid in ons lewens.

Daar is soveel dinge waaroor ek vrae het, en goed wat nie vir my sin maak nie, dat ek seker ‘n 5000 woord opstel vir jou sal kan skryf.

Van die groot vrae wat ek het is:

• Ander gelowe voel net so sterk oor hulle god, so hoe weet ons dat die geloof wat ons volg die regte een is?
• Hoekom laat God slegte dinge toe om te gebeur?
• Is die Bybel nie net propaganda wat deur die eeue saamgestel is nie, en hoe weet ek dit is waar?
• Hoekom kry “nie gelowiges” soveel meer reg as gelowiges?
• Hoekom se God drank is sleg maar verander self water in wyn?
• Hoekom se God “Eer jou vader en moeder”, maar ook per implikasie dat meng jou nie met die semels? So as jou vader en moeder nie gelowiges is nie, wat staan my te doen?

Ek kan aangaan, maar ek dink jy kry die idee. Ek en ‘n vriendin het nou al lekker gesels, maar sy dink ook dalk moet ek met jou kom praat.  Sy praat van ek moet die Bybel lees vir antwoorde, maar hoe lees ek iets wat nie op die stadium vir my “werklik” is nie?

Ek is in ‘n NG kerk omgewing grootgemaak, en tot vandag toe kan ek nie verstaan hoe mense die Gees van God aanvoel, en in tale praat ensovoort nie.

• Hoekom gebeur dit nie met my nie?
• Is ek anders?
• Wat maak my anders?

Maar ja, voor ek te lank aangaan, dit is van my “concerns” wat ek het.

Asseblief verstaan ek is nie uit om te probeer bewys dat God NIE betsaan nie, maar slegs om vrae te vra rondom my geloof.

Groete

Winkelsmidt

Hallo Winkelsmidt

Baie dankie dat jy vrymoedigheid geneem het om vir my te skryf. Ek verstaan dat dit soms maar effe moeilik is om ‘n mens se gedagtes op skrif te sit, en dan nog boonop aan ‘n vreemde persoon te rig. Ons kan gerus op ‘n stadium ‘n koffie êrens gaan drink (ek sien jy werk in Pretoria) en lekker gesels as jy lus is. Maar vir eers dink ek dis regtig goed om jou gedagtes/vrae op skrif te orden. Ek vind dat dit dikwels help as ‘n mens jou vrae en worsteling presies probeer formuleer sodat ‘n mens stelselmatig en met fokus daarmee en daardeur kan werk. In ‘n verbale gesprek mis ‘n mens ook soms die implikasies of nuanses van wat iemand anders gesê het, terwyl ‘n mens in korrespondensie meer tyd het om na te dink en vir opklaring te vra waar nodig.

Verder wil ek vir jou sê dat ek altyd baie opgewonde is om met mense te gesels wat eerlike vrae het oor hul geloof. Ek noem spesifiek “eerlike vrae”, want een van die eerste dinge wat ek altyd eers probeer peil is of mense regtig na antwoorde soek. Sommige mense gebruik hul vrae as ‘n manier om hulle te distansieer van die sake waaroor hul vrae vra (‘n soort skeptiese afsydigheid wat stelselmatig by volslae ongeloof eindig) eerder as om werklik te wil probeer verstaan. En daar is niks meer futiel as om met iemand te probeer gesels wat eintlik klaar sy/haar “mind” opgemaak het en daarom nie regtig belangstel om na rede te luister nie.

Ek het egter onmiddellik die indruk gekry dat jy opreg is in jou vrae en dat jy werklik opsoek is na sinvolle antwoorde rondom jou geloof. Wel, ek wens regtig dat meer Christene wou doen wat jy doen, dit is, vrae vra oor hul geloof met die oog op beter begrip en intellektuele integriteit. Ek kry dikwels die gevoel dat baie Christene heimlik voel dat hulle nie te diep wil delf of vrae wil vra oor hul eie geloof nie, want hulle is bang hulle kom dalk agter dat alles wat vir hulle geleer is of wat hulle geglo het, eintlik net lugkastele is en nie gronde in die werklikheid het nie. En, so voel hulle, die ontnugtering en teleurstelling sal dan net te groot wees.

Wat baie Christene egter nie duidelik genoeg besef nie, is dat die Christelike geloof nie wegskram van rigiede ondersoek nie en dat om te glo nie beteken dat jy jou verstand of common sense moet afskakel nie. Die Christelike geloof het ‘n ryk en lang intellektuele tradisie (van die vroegste kerkvaders af) waarin daar nie net verduidelik word oor wat geglo word nie, maar ook hoekom dit geglo word (m.a.w., hoekom dit redelik is om bepaalde dinge te glo).

Met dit alles wil ek jou maar net gerus stel dat jy nie hoef skuldig te voel oor al jou vrae nie, inteendeel, ek wil dit aanmoedig! Verder wil ek jou ook vanuit my eie perspektief as iemand wat al geruime tyd denkend met sy geloof omgaan, meedeel dat die Christelike geloof as wêreldbeeld beslis bevredigende antwoorde het om te bied. Dit mag dalk bietjie tyd en moeite verg om daarby uit te kom, maar niks wat die moeite werd is om te doen, is ooit net maklik nie.

Kom ons kyk nou spesifiek na die vrae wat jy genoem het (ek weet jy het nog baie ander vrae en jy kan enige tyd nog iets vra as jy wil).

Ander gelowe voel net so sterk oor hulle god, so hoe weet ons dat die geloof wat ons volg die regte een is?

Dis ‘n belangrike vraag wat jy hier vra. Die vraag is na watter godsdiens die beste verduideliking bied van hoe die wêreld regtig is (‘n mens noem dit ‘n wêreldbeeld). Die belangrike punt om te verstaan is dat nie werklik gaan oor hoe sterk iemand VOEL oor sy geloof nie, maar of dit wat iemand glo ooreenstem met realiteit. So m.b.t. tot die Christelike geloof sal ‘n mens wil weet hoe dit wat Christene glo ooreenstem met die werklikheid. So byvoorbeeld glo ons dat God bestaan, maar is daar enige goeie redes om te glo dat Hy werklik bestaan? (want dan is ateïsme vals, maak nie saak hoe sterk iemand daaroor VOEL nie). Verder glo Christene ook dat God ‘n persoon is, maar is daar goeie rede om so te glo eerder as dat Hy ‘n onpersoonlike krag of realiteit is? (want dan is New Age geloof en sekere tradisies in Boeddhisme en Hindoeïsme vals, maak nie saak hoe sterk iemand daaroor VOEL nie). Dan glo Christene ook dat Jesus deel is van ‘n drie-enige God wat mens geword het, op aarde geleef het, gekruisig is en daarna fisies uit die dood opgestaan het. Maar is daar goeie rede om te glo dat Jesus werklik ‘n Goddelike natuur deelagtig was en dat die opstanding werklik plaasgevind het? (want dan is beide Islam en Judaïsme hieroor verkeerd, maak nie saak hoe sterk iemand daaroor VOEL nie).

Ek is oortuig dat die aansprake wat die Christelike geloof maak oor hoe die wêreld regtig is, korrek is, want ek is oortuig dat hierdie aansprake deur getuienis vanuit verskeie rigtings ondersteun word en dus nie net blindelings geglo hoef te word nie. Daar is goeie filosofiese en wetenskaplike getuienis wat dui op die bestaan van ‘n persoonlike Skepper-God (sien bv. hier). Daar is ook goeie historiese getuienis dat Jesus wel was wie Hy gesê het Hy was en dat die gebeure rondom sy opstanding werklik plaasgevind het (sien bv. hier). My oortuigings as Christen is dus nie in ‘n gevoel gegrond nie, maar in ‘n klomp goeie redes.

Ek wil egter noem dat daar ‘n ander baie sterk stuk getuienis is wat persoonlik swaarder weeg as al die ander en dit is my persoonlike verhouding met God. Hierdie verhouding is egter nie gebaseer op gevoel nie, maar in vertroue – vertroue in wie God is en in sy liefde vir my. Maar later meer hieroor.

Hoekom laat God slegte dinge toe om te gebeur?

Hierdie is ook ‘n baie belangrike vraag, want ‘n mens sou dink dat as God liefdevol en almagtig is, dan sal Hy alle slegte dinge wat in die wêreld gebeur, sou en kon keer. Ek wil hier as antwoord fokus op net een aspek van hierdie vraag en dit is op die feit dat God die mens met ‘n baie spesifieke kenmerk geskape het en wat die implikasies daarvan is. God het die mens geskape met die vermoë om morele keuses te kan maak, m.a.w. die mens het die vermoë om tussen goed en sleg, en tussen reg en verkeerd te kan kies. Indien die mens nie so ‘n vermoë gehad het nie, dan sou ons nie van “mense” kon praat nie, maar miskien eerder van iets soos robotte wat vooraf geprogrammeer is om bepaalde dinge te doen. Dink daaraan: om in ‘n wêreld te leef waarin ons nie ‘n keuse het om iemand lief te hê nie, is ‘n wêreld waarin liefde nie bestaan nie (daar bestaan nie iets soos gedwonge liefde nie; liefde is per definisie iets wat ‘n mens vryelik gee, en daarom moet ons kan kies om lief te hê).

Die implikasie van hierdie vermoë om keuses te maak (m.a.w. vrye wil) is verder dat bepaalde keuses bepaalde gevolge het. As keuses nie gevolge gehad het nie, dan beteken dit eintlik dat ons keuses niksseggend is en in effek dat ons nie ‘n werklike keuse gehad het nie. Hier is ‘n denkoefening om dit te illustreer: Gestel ek het die keuse om vanuit een van twee glase voor my te drink. Ek weet dat een glas water in het en dat die ander een gif in het (wat soos water proe en ruik), maar ek weet nie watter een is die suiwer water nie. Gestel verder dat ek ook weet dat as ek wel die gif sou drink, dan sal dit geen gevolge vir my inhou nie (dit sou wees asof ek die suiwer water gedrink het). Die vraag is nou: maak dit regtig saak uit watter glas ek drink? En as dit nie regtig saak maak nie, het ek dan werklik ‘n noemenswaardige keuse gehad om mee te begin?

Dit is vir hierdie rede dat die wêreld vol voorbeelde is van hoe mense dikwels onmenslik teenoor ander optree, mense wat slegte of verkeerde keuses maak wat bepaalde gevolge het. Ons is ons as wesens geskape wat (noemenswaardige!) keuses kan maak. Ons beleef dikwels die uitwerking van ander se slegte en verkeerde keuses, maar God laat dit in ons lewens toe omdat Hy daaroor besorg is dat ons werklik noemenswaardige keuses kan maak (God kan natuurlik wel soms kies om wonderbaarlik in te gryp, sodat die uitkoms van sekere keuses anders verloop, maar ons hoef nie God se goedheid in twyfel te trek wanneer dit nie gebeur nie). Die punt is dit: ‘n wêreld waarin God heeltyd verhinder dat mense slegte keuses maak, of heeltyd die slegte gevolge van bepaalde keuses verhinder, is niks anders as ‘n wêreld waarin ons eintlik geen noemenswaardige keuses kan maak nie. In so ‘n wêreld is ons weer eens maar net robotte en nie werklik mense met vrye wil nie.

So, ‘n deel van die antwoord op hierdie vraag is dat God beide liefdevol en almagtig is, maar omdat hy wesens soos ons gemaak het wat keuses kan maak wat bepaalde gevolge inhou, laat Hy baie dinge in ons lewe toe sonder om direk daarmee in te meng. Dit beteken egter nie dat God afsydig teenoor ons of teenoor ons omstandighede staan nie. Hier is wat ek weet wanneer God sekere dinge in my eie lewe toelaat wat my laat swaarkry en wat nie is soos wat ek gehoop het dit sal wees nie. Ek weet dat God die groter prentjie raaksien en dat Hy by magte is om sodoende selfs die sleg in my lewe kan bewerkstellig tot ander of my eie voordeel (dis nie noodwendig tot my eie voordeel nie, maar iets wat met my gebeur is dalk iets wat die Here in iemand anders se lewe ten goede kan gebruik). Ten diepste vertrou ek die Here dat Hy nie iets in my lewe sal toelaat wat Hy my nie ook die krag gee om te kan hanteer nie. En selfs al maak ek nie staat op sy krag in daardie moeilike tye nie (vir watter rede ook al), weet ek verder dat hy steeds by my is, al kan of wil ek dit nie in daardie donker tye erken nie (ek praat nou as iemand wat vir baie jare met erge depressie geworstel het). Hierdie vertroue is egter nie iets wat ‘n mens sommer net oornag opbou nie, maar is iets wat ‘n mens oor baie jare se ervaring met die Here en met die uitdagings van die lewe geleer het om te doen. Uit die aard van die saak is dit daarom baie moeilik om aan iemand anders wat deur ‘n moeilike tyd gaan te probeer verduidelik wat dit is om op die Here te vertrou as hulle dit nog nooit werklik in hulle eie lewe gedoen het nie. Ek dink dit is een van die redes waarom ‘n mens veral moet leer om op die Here te vertrou wanneer dit goed gaan, want dan, as die sleg van die lewe kom, weet ‘n mens wat dit is om in ‘n vertrouensverhouding met die Here te leef. Dan is dit nie soos iemand wat net die Here se naam soos ‘n towerspreuk aanroep wanneer hulle in die moeilikheid is, maar in werklikheid geen verhouding met die Here het nie (dit wil natuurlik nie sê dat God nie dikwels ook sulke noodkrete hoor en verhoor nie).

Kyk gerus ook hier vir nog ‘n perspektief oor die probleem van swaarkry en God se betrokkenheid in ons lewens. Sien hier.

Is die Bybel nie net propaganda wat deur die eeue saamgestel is nie, en hoe weet ek dit is waar?

Jy vra weer eens hier ‘n baie belangrike vraag. Christene is oor die algemeen baie oortuig dat die Bybel die Woord van God is, maar is nie altyd by magte om ‘n verduideliking te gee vir waarom dit redelik is om te glo dat die Bybel vertrou kan word vir wat daarin staan nie (terloops, om te sê dat die Bybel betroubaar is omdat dit die Woord van God is, is nie regtig ‘n argument nie, want daar moet tog goeie rede wees om te kan glo dat die Bybel die Woord van God is). M.a.w. hoe weet ons dat wat in die Bybel geskryf staan werklik is wat oorspronklik so neergeskryf is? Of hoe weet ons dat wat die skrywers neergeskryf werklik so gebeur het?

In antwoord op bogenoemde vrae gaan ek jou na die volgende reeks artikels verwys waarin ek gereageer het op iemand anders se soortgelyke vrae. Begin hier.

Hoekom kry “nie gelowiges” soveel meer reg as gelowiges?

Ek is onseker oor wat presies jy hier bedoel. In watter opsig kry nie-gelowiges meer reg as gelowiges?

Hoekom sê God drank is sleg maar verander self water in wyn?

In my eie lees van die Bybel het ek nog nooit die indruk gekry dat die God sê dat drank opsigself sleg is nie. Wat ek wel lees dat God ‘n probleem het met dronkenskap en dronkenskap gaan gepaard met die misbruik van alkohol. Maar enigiets kan misbruik word – seks en geld is nog voorbeelde. Net soos drank/alkohol is dit egter nie seks en geld opsigself waarteen God gekant is nie, maar teen die misbruik daarvan, misbruik wat lei tot dinge soos geldgierigheid en losbandigheid. Lees gerus ook hier.

Hoekom sê God “Eer jou vader en moeder,” maar ook per implikasie dat meng jou nie met die semels? So as jou vader en moeder nie gelowiges is nie, wat staan my te doen?

Die gedeelte waarna jy verwys is waarskynlik 2 Korintiërs 6:14-18 en spesifiek vers 15, waar daar staan: “Of watter gemeenskaplikheid kan daar wees tussen ‘n gelowige en ‘n ongelowige?” In die konteks van hierdie gedeelte verduidelik Paulus aan die Korintiër-Christene dat hulle ‘n spesiale status het – hulle is die tempel van die Lewende God. Die implikasie is dat hulle lewens in baie opsigte anders sal wees as die mense rondom hulle, dat hulle ‘n ander visie en ander waardes gaan hê as ongelowiges, en dat daar dikwels ‘n konflik van belange sal wees wanneer die gelowige en nie-gelowige in baie noue verbintenisse op bepaalde terreine van die lewe beweeg. ‘n Goeie voorbeeld hiervan is die baie intieme gebied van die huwelik. Dit maak nie regtig sin dat een persoon wat ‘n intieme verhouding met God het, met ‘n ander persoon wat niks met God te doen wil hê, in die huwelik sal tree nie. Twee sulke mense se diepste oortuigings sal te veel verskil en dit sal ‘n nadelige invloed op so ‘n huwelik hê (sien ook hier).

Hierdie gedeelte in Korintiërs probeer egter nie sê dat ons nie respek kan of moet hê vir ongelowige mense nie, of nie met hulle interaksie moet hê nie. Inteendeel, ons word geroep om liefde te bewys aan alle mense en op so ‘n manier met hulle in interaksie tree dat dit hulle lewens positief sal beïnvloed (sien bv. Kolossense 4:5-6). Dit geld veral ook vir ons met ongelowige ouers. Selfs al verskil ons diepste oortuigings kan ons steeds met eerbied teenoor hulle optree en selfs vir raad na hulle luister. Maar tog sal daar sekere areas wees waar ons paaie skei en waar ons standpunt sal inneem volgens ons Christelike oortuigings wat sal verskil van ons ouers s’n.

Die laaste vraag wat jy vra het te doen met die Gees van God se teenwoordigheid in ons lewens. Baie mense het die begeerte na ‘n spesifieke belewenis van God as bevestiging van sy teenwoordigheid in hul lewens. Ek is egter nie van mening dat ‘n mens die Gees van God moet kan “aanvoel” om te weet dat jy ‘n verhouding met die Here het en dat Hy teenwoordig is in jou lewe nie. Ek wil weer terugkom na die begrip van “vertroue”. Wanneer ons die Here vertrou volgens Sy beloftes aan ons in Sy Woord, dan leef ons in verhouding met die Here en sal ons weet dat God in ons lewe teenwoordig is. Maar dit het niks met ‘n gevoel te doen nie, want gevoelens kom en gaan.

Ek wil die analogie gebruik van die dinamiek in ‘n huweliksverhouding. Die liefde tussen man en vrou het te doen met commitment en die keuse om vir die ander persoon lief te wees. Dis gebaseer op wedersydse vertroue en die wete dat die ander persoon altyd daar sal wees vir die ander omdat hulle ‘n sekere karakter het. Hierdie liefde is nie eerstens gegrond in gevoelens nie. Natuurlik is daar ook dikwels gevoelens betrokke – ons voel dikwels baie lief vir iemand, maar ander kere is daar dalk konflik en het ons gevoelens van frustrasie of teleurstelling. Maar ten spyte van sulke gevoelens bly ons steeds lief vir ons huweliksmaat omdat ons weet dat ons ‘n vertrouensverhouding het wat groter is as die gevoelens wat ons by tye ervaar.

Op dieselfde manier is ons verhouding met God een waar ons in vertroue met Hom leef. Natuurlik sal ons, in so ‘n verhouding soos ook in ‘n huweliksverhouding, ook dikwels bepaalde gevoelens ervaar wat ons baie naby aan die Here laat voel. Maar ek dink dis ‘n fout om die gevoelens opsigself te probeer nastreef as bevestiging van die Here se teenwoordigheid in ons lewens. Dis belangrik om te verstaan dat sulke gevoelens eerder die produk is van ‘n vertroue op die Here en nie opsigself besonder noemenswaardig is nie. Ons strewe is dus nie na bepaalde gevoelens nie, maar eerder na ‘n groter vertroue in die Here.

Daarom wil ek jou verseker dat daar niks fout is met jou as jy nie die Gees van God aanvoel op die manier waarop sommige Christene aanvoer dat ‘n mens moet doen nie. Spreek in tale is nie ‘n aanduiding dat iemand ‘n méér spesiale aanvoeling van die Gees het nie. Spreek in tale is ‘n gawe soos enige ander en nie alle mense het dieselfde of al die gawes nie. Enigiemand wat sy gawes uitleef, doen so in gehoorsame vertroue en sal by tye baie naby aan die Here voel. Die saak van spreek in tale is ongelukkig al te veel in die kerk misbruik – deels deur Christene wat die realiteit daarvan ontken, maar deels ook deur ander Christene wat weer so ‘n oordrewe klem daarop plaas asof dit die barometer is vir iemand se geestelike volwassenheid.

Winkelsmidt, tree asseblief verder met my in gesprek oor enige van hierdie of ander sake as jy wil. En soos ek gesê het, as jy eerder oor ‘n koppie koffie wil gesels dan is jy ook welkom.

Baie groete

Udo

Ek het ‘n vriend wat homself klassifiseer as ‘n “believer in naturalistic pantheism” en hy het die volgende opmerking gemaak op Skype:

“Ek kan net nie indink dat die feite vir my op enige gegewe dag sê dat meer as die helfte van die wêreld se populasie – depending van watter kant jy is van enige geloof  – unsaved is nie! So of jy nou Christen / Muslim is, jy glo basies dat die ander helfte ge-doom is unless hulle na jou point of view oorkom? Dit kan mos nie logies wees nie.”

Sal dit waardeer as iemand miskien sy vraag kan beantwoord. 

Kind regards

Winkelsmidt

Hallo Winkelsmidt

Dis ‘n jammerte dat die meeste mense dink (Christene ingesluit) dat dit God se primêre taak is om mense te verdoem. Dit terwyl die Christelike boodskap een van hoop is, van ‘n God wat mense wil red van ‘n lewe van futiliteit. Die Christelike veronderstelling is natuurlik dat alle mense vasgevang in so ‘n lewe van futiliteit. Dis egter presies op hierdie punt dat baie mense vasskop en begin protesteer: “My lewe is g’n futiel nie, ek leef ‘n goeie, morele en sinvolle lewe.” (Terloops, dis interessant dat hierdie tipe stelling meestal vanuit Westerse, individualistiese en relatief welvarende samelewings gehoor word.)

Dit is belangrik om te verstaan wat ek bedoel met “‘n lewe van futiliteit”. Die Christelike wêreldbeeld verduidelik dat daar veral een aspek is waarin alle mense te kort skiet en dit is met betrekking tot hul verhouding met God. Meer spesifiek, om gebore te word is om in ‘n toestand van ‘n gebroke verhouding met God te verkeer.

Na mate ons in ons menswees groei en toenemend bewus word van wie ons as menslike wese is, gebeur daar een van twee dinge. Sommige mense raak bewus van hul eie gebrokenheid (veral hul en ander se morele tekortkominge en mislukkings) en mag dikwels as gevolg daarvan betrokke raak in ‘n soeke na die sin van die lewe; ander mense onderdruk eenvoudig enige erkenning van gebrokenheid en streef daarna om die lewe op hul eie terme te leef en dus ook hul eie lewensin te skep.

Die Christelike wêreldbeeld beklemtoon egter dat mense slegs ware vervulling kan vind ‘n verhouding met God (God soos Hy werklik bestaan) en dat ‘n lewe sonder God uiteindelik op futiliteit uitloop. God het die mens geskep vir ‘n verhouding met hom, m.a.w. ons menswees word toenemende geaktualiseer in ‘n verhouding met God.

Die goeie nuus van die Christelike boodskap is dat God alle mense roep tot ‘n verhouding met Hom, maar dis belangrik om te verstaan dat nie almal na ‘n verhouding met God begeer nie. Selfs diegene wat hul eie gebrokenheid erken en aktief soek na die doel van die lewe, mag kies om met God wat werklik bestaan en hoe hy sin aan hul lewens kan gee, niks te doen te hê nie.

Die vraag is nou: Is dit logies om God verantwoordelik te hou vir die keuses wat mense maak? Die Christelike boodskap draai nie doekies om oor die tipe bestaan wat iemand te wagte kan wees waarvan God nie deel is nie; die hel word in die Bybel met verskeie metafore beskryf om iets weer te gee van wat so ‘n bestaan behels. Maar wat kan God méér doen, as hy dit vir alle mense moontlik maak om in ‘n verhouding met te tree, maar hulle dan nie belangstel nie? Die hel is nie God se manier om spiteful te wees omdat mense eenvoudig nie die regte dinge geglo het nie. God kan en wil niemand egter dwing om eendag in sy teenwoordigheid en in ‘n verhouding met hom te leef nie – vir sommige mense is so ‘n gedagte skynbaar erger as die gedagte aan die hel self. Alhoewel niemand willens en wetens vir ‘n bestaan kies wat met beelde soos vir die hel beskryf word nie, kies baie mense wel vir ‘n bestaan waarvan God uiteindelik glad nie deel is nie, en ongelukkig word so ‘n bestaan met dieselfde beelde beskryf.

Daar is dus niks “onlogies” daaraan dat baie mense, selfs al is dit 99% van alle mense, “unsaved” sal wees nie, inteendeel. Ten diepste veronderstel die idee van Christelike redding dat iemand ‘n verhouding met God begeer, maar God kan niemand red wat nie gered wil word of wat nie wil erken dat hulle redding nodig het nie.

Groete

Udo

Sien ook:

Hoe kan God mense maak wat Hy weet hel toe gaan?

Ek wil graag hoor of jy my kan help met duidelikheid oor die feit dat God nie meer straf nie, omdat Jesus die straf vir ons gedra het, maar in Hebreërs lees ons van God se tug.  Wat is die verskil en hoe moet ons dit interpreter?

Groete daar

Winkelsmidt

Hallo Winkelsmidt

Dankie vir jou vraag, ek dink dis belangrik om die regte onderskeid te tref tussen die Bybelse konsepte van straf en tug. Ek dink die idee wat baie mense ongelukkig van God het, is dat hy soos iemand is wat met ‘n lat rondloop en links en regs straf uitdeel vir elke sondige daad wat hy mense sien doen. Ek dink nie so ‘n idee hou rekening met God se genade en liefde en met sy leiding in ons lewens nie.

Ek haal die volgende gedeelte aan wat ek êrens anders geskryf het:

“Die idee van straf in die Bybel word meestal geassosieer met die gevolg van sonde vir ‘n persoon wat die Here nie ken of wil ken nie. Veral in die Nuwe Testament word straf met die oordeelsdag by Christus se wederkoms in verband gebring (sien bv. Matt. 25:46). As Christene is ons egter glad nie sulke straf te wagte nie, omdat Jesus die straf wat ons verdien, in ons plek gedra het (sien Gal 1:4, en ook 1 Joh. 4:17-18). Tog beleef ons as Christene, steeds die teregwysig van God wanneer ons sonde doen. Ek gebruik spesifiek die woord teregwysing eerder as straf en wel vir die volgende rede. Straf word dikwels verstaan as die verdiende en negatiewe gevolg op ‘n verkeerde daad. Die gevolg van sulke straf is dikwels minimale of geen gedragsverandering nie, en nog minder van ‘n verandering in gesindheid/denke. Ons is byvoorbeeld bang vir die straf (boete) op ‘n spoedoortreding en dit maak dat ons stadiger ry (gedragsverandering), veral as ons weet dat daar ‘n kamera êrens is, maar hoeveel van ons hou by die spoedgrens omdat dit die goeie en regte ding is om te doen?

God straf ons egter nooit sommer net bloot omdat ons verkeerd optree nie. Sy straf is altyd dissiplinering en teregwysing, om te wys wat reg is, om ons daarmee te help om te doen wat reg is en nog belangriker, om ons te help om reg te dink oor wat reg en verkeerd is (sien Rom. 12:2, Ef. 4:23-24). God is soos ‘n ouer was sy kind dissiplineer, nie sodat die kind hoofsaaklik moet leer wat verkeerd is nie, maar sodat die kind kan leer wat reg is en hoekom dit reg is en dan dit wat reg is in doen en late sal nastreef. Iemand wat nie sy of haar kind dissiplineer nie, het daardie kind nie werklik lief nie, want so ‘n kind word groot sonder enige morele rigting of gevoel van sekuriteit (sien Heb. 12:5-12, Openb. 3:19).

‘n Laaste opmerking oor God se teregwysing. Een van die skadelikste dinge wat ons as Christene kan doen is om na ander mense se omstandighede waar daar pyn en lyding betrokke is, te kyk en dit dan, vanuit ons perspektief, aan God se teregwysing op sonde te koppel (sien egter Joh. 9:1-3, en lees ook oor al die misplaaste antwoorde wat Job se vriende as oorsake vir sy lyding aangebied het). Ons moet egter almal self in ons omstandighede met God, ons Vader wat vir ons baie lief is, worstel om Sy moontlike teregwysing te onderskei van verskeie ander faktore wat ‘n rol kan speel in ons omstandighede. Die Here roep ons om mekaar in sulke omstandighede te bemoedig, maar ons moet baie versigtig wees om maklike antwoorde op komplekse en persoonlike situasies aan te bied.”

Jy kan gerus ook na die volgende twee kort relevante artikels kyk:

• Does God punish us when we sin?
• When, why, and how does the Lord God discipline us when we sin?

Beste groete
Udo